بیرون شو ای سیه جان این خانه جای عشق است
پایان این سیاهی ، خود ابتدای عشق است

آن لاله های خونین بر پهنه ی دماوند
هم خود درفش عشق و هم جای پای عشق است

با عشق می ستیزی ، از عشق می گریزی
فریاد پاک جانان ، شور و نوای عشق است

اعدام عشق تا کی ؟ ای از خدا بریده
الله تو همانا ایرانخدای عشق است

ای شبنهاد شبدل ، خورشید ما به منزل
چون بردمد تو جایت ، در زیر پای عشق است

خفاش کور جهلت ، افتد به خاک ظلمت
این سرزمین به زیر بال همای عشق است

هرچند ارمغانت ویرانی است و نکبت
پرواز ما ازین دام با بال های عشق است

ای نفرت مجسم ، خاک مرا رها کن
جای تو نیست دیگر آنجا که جای عشق است

خون ها که ریخت بر خاک، سرها که رفت بر دار
شد واژه ی سرودی، کاو خود صدای عشق است

خواهم که جان و سر را بهر خرد گذارم
ناقابل است اما این خونبهای عشق است