تاریخچه کونک فو توآ :

 فنون رزمی و مرامهای پهلوانی از زمان زرتشت همسو با تشگلهای نظامیگری در ایران بوده طوری که  فرزند زرتشت نیز در 15 سالگی موفق به دریافت گیتک قرمز می‌‌شود . قدمت ورزشهای رزمی  به 5035 سال پیش در ایران می‌رسد .

کونگ فو توآ  حدوداْ در سال 1349 یعنی 36 سال پیش بشکل هنرهای مدون رزمی مطابق با فیزیولوژی انسانی توسط پروفسور ابراهیم میرزایی عضو 11 نفره شالبندان قرمز جهان در مراحل تکنیکی مدون و هفت مرحلة آن آموزش داده شد . بنیان علوم فوق بر مبنای هفت مایگاه در دانشکدهانشاء تن و روان نهاده شد .

 انشاء تن و روان : انشاءتن وروان  یعنی خلاقیت روح و جسم  ، تن و روان و ودیعه الهی که فقط کمال  آن درگرو خلاقیت به عهده انسان گذاشته شده است.

ابراهیم میرزایی بعنوان رهروی جوانى از سرزمین خاورمیانه جهت فراگیرى فنون رزمى به خاور دور اعزام مى شود .

 رهرو پس از بازگشت به استادى چیره دست در زمینه هاى رزم ( علم تن ، روانشناسى ، پزشکى ، فلسفه گرائى ، روح روان(ذن) علوم ( فیزیک )، ریاضیات ، ( شیمى ) جهان مجهولات مبدل مى شود. مدرک استاد را انجمنى در تایوان به نام انجمن شالبند مشکى هاى تایوان صادر کرده بود،  وی  پس از مراجعت از خاور دور بعنوان  استاد ی تیزبین و ژرف اندیش به تدریس گوجوریو  که یکى از شیوه هاى زیباى کاراته مى باشد، نمود. علت تعلیم این سبک را رهروان هرگز نفهمیدند بعدها استاد د رجمع رهروان گفت گوجوریو از کونگ فوى شائولین مرکزى مشتق شده است             

کونک فو توآ در سال 1349 توسط استاد ابراهیم میرزایی بنیان گذار تز علمی در ایران به عنوان تعلیم نبردهای تن به تن جهت آموزش به نیروهای مخصوص ارتش به صورت ورزش ابداع و ریشه گرفت و با وجود مخالفت ها و کار شکنیها مورد استقبال شدید مردم واقع شد . در دوره بعد از انقلاب نیز این استقبال به طور چشم گیری افزایش یافت .

  سبک کونگ فو  هم اکنون به صورت فدراسیون در حال فعالیت می باشد . رهرو جوانى از سرزمین خاورمیانه جهت فراگیرى فنون رزمى به خاور دور اعزام مى شود و با دستی پر باز می گردد.

یکی از ویژگی های کونگ فو داشتن روشهای مختلف تعلیم بر طبق خصوصیات بدنی و شرایط خاص افراد است از جمله آموزش به معتادین و معلولین. آموزش کونگ فو منحصر به تکنیک و مبارزه نیست. یک همراه به اعتقاد ما باید در نبرد زندگی پیروز باشد.

کونگ ) یعنی دانائی : به معنای این است که انسان تا چه حد از عقل و

اندیشه خود برای پیدا کردن راه زندگی استفاده کند.

 ( فو ) یعنی طریقت :به معنای این است که انسان خود را تا چه حد شناخته

 و تجربه کسب کرده است.

 ( توآ ) یعنی انشاء تن و روان : ما