بازم من و غمکده خودم...

دوستای خوب آدم یکی یکی میرن.از دیار ما سفر میکنن.اما یاد بگیریم بفهمیم و تفاوتهای قلبی رو احساس کنیم.

بدبختانه تو بچه های هم سن وسال میبینیم یه کارایی انجام میدن که تو شان ومنزلتشون نیست .منظورم با خودمم هستا .

گاهی با حرفامون خیلی بد کسی رو آزار میدیم ...گاهی با رفتارمون و... اما حتی قبول نمیکنیم که شاید حق با ما نبوده.

آقا جون بیا داریم خورد میشیم. دیگه زیر کدوم بار سنگینی کمر راست کنیم. اخه ما فقط حرف میزنیم و میگیم بیا. اقا جون میدونم ماها بی معرفتیم و بی مرامیم. ای عشقی صفت ای با مرام ای سفید سیرت بی مانند اگه کمک نکنی و خودت دست ما رو نگیری تو وادی بی هنری این یه نموره قدم شکستمونم توی بار گناهانمون مثل سوزن تو کاه گم میشه . دستمون رو بگیر اقای مهربون.

 این شعر رو خیلی دوست دارم. ایشالله اگه قرار شد کسی رو دوست داشته باشیم به خاطر رضای خدا باشه تا نه شکسته شیم نه درگیر هوای نفس.

بهش بگین بی خبرم بپرسید عشقمون چی شد
چشم سیاش طرز نگاش حجب و حیاش مال کی شد
اونی که تازه اومد و توی دلم خاطره شد
بهش بگین با رفتنش کار دلم یکسره شد
پر زد و رفت حتی برام خط نشون هم نکشید
رفت و نشست رو شونه ی اون که به فکرم نرسید
بهش بگین همین روزا توی دلم میکشمش
خدا نیاره اون روز و بیفته چشمم تو چشش
دیوونه بود اما منم دیونه تر از عشق اون
قلبم و زد به نامش و پر زد و رفت از آشیون
عاشقی کار تو نبود من عاشقت بودم و بس
همه احساس منو کشتی گلم پای هوس
اما هنوز دوست دارم به جون اون که دوست داریش
وقتی که اسم تو بیاد زنده میشم نفس نفس

 اخرشم از این دلای گرفته بگم. خوش به حال دلشکسته ها که دعاشون زود درگیر میشه. دعا کنین یه نگاری بیاد که خریدار دلای شکستست.

سلام

بعد یه مدتی اومدم ، عجب تابستونی بود امسال ...  من که از تابستون هیچیی شو نفهمیدم . انگار روزا فقط اسمشون با هم دیگه فرق داره و بس .

این روزا اصلا حال و روزم دیدنی نیست. یه جوری شده . یاد یه چیزایی و روزایی خیلی اذیتم میکنه .

هر کسی از نوشته و شعر خودش یه جوری برداشت میکنه اینم از قشنگیشه اما خیلی وقتا با همه متفاوتی برداشتا منظورت رو همه میفهمن اما انگار که هیچ کس نمیخواد که بدونه خودش رو میزنه به اون راه ، به قول گفتنی میزنه به کوچه علی چپ ... اما یه نفر یه جایی یه وقتی منتظره تا فقط حرفای تو رو بشنوه و بگه که غصه نخور من که اینجام من باهاتم ، میگی خدا کنه اینبار درست اومده باشم  ، اما خدا نکنه یه روز به خودت بگی اونم تنهات گذاشته و از یاد اونم رفتی ...

یاد خاطراتی می افتم که دیگه شاید بی ارزش باشن یا نه بی ارزششون کرده باشن اما به هر حال یادش بخیر چون ما یاد گرفتیم با خاطراتمون بیدار شیم ، راه بریم ، کار کنیم ، روزگارمون و بچرخونیم و اخرشم بخوابیم ...

اما با همه ی این حرفا یادش بخیر. یاد روزا و شبایی که رفت و دیگه بر نمیگرده ، یاد لحظه های تلخ و شیرین ، یادش بخیر ...

 کارمون اين بود که فال بگيريم و بعد با چه ذوقي اون فالها رو مي خونديم مي سپرديمشون به دست امواج و منتظر تا وقتي جوابت رو بده ...؛

و چقدر قشنگ در ميومد فالهاي رند شيراز !

استخاره میگرفتیم و چه زیبا امیدوار میشدیم به ادامه راه...

حرفای دیگران که یا هل میدادن به جلو یا لهت میکردن اما خوب دلشون میسوخت و دوستت داشتن از سر دلسوزی یه چیزی میگفتن.

یاد روزگاری که همش مهر و محبت بود . سفره قشنگ خونه با همه کم حجمیش پر از رحمت بود . نفهمیدیم نعمت چیه و راه رو اشتباه رفتیم.

حالا که اينا رو مي خونم دوباره همون ايام تو ذهنم تداعي ميشه , ياد روزاي سراسر اضطراب تو و ترس از اينکه آينده چه خواهد شد و ...؟؟؟

دیگه گذشت و امروز شد و...

دیگه اون حال و اخلاقها مُرد و روزگار عوض شد.

این روزا که ماه رمضون میرسه یاد چند سال پیش می افتم و لذت میبرم اما راستی راستی چی شد که همه چی داره رنگ وبوش عوض میشه ؟؟؟ اون مهر و محبتها  اون صفای قدیما کجا رفت؟؟؟

خدایا اون روزای قشنگ رو برگردون یا نه خدا جون ما رو همون ادم قدیمی کن ...

راستی این ماه چطوری میگذره ؟؟؟ اگه یه وقت هوای دلتون بارونی شد اگه چشماتون هوس باریدن گرفت و دلتون خواست با همه کسش حرف بزنه یادش نره اونی که تو خرابه نشسته هم میخواد از لذت بارون محروم نشه...

ایشالله ماهام زیر بارون شما خیس بشیم ...

 معلم پای تخته داد میزد 
        

              صورتش از خشم گلگون بود
                          

                    و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

     و او با پوزخندی گفت : نه ...

و باز هم گفت :

       اگر یک فرد انسان واحد یک بود،

                     آنکه زور و زر بدامن داشت بالا بود و

               آنکه قلبی پاک و دستی فاقد از زر پست تر مي بود ...