تبليغاتX

لبخند فقط نشانه رضایت نیست - انالله وانا الیه راجعون
گفتار ساده و آشنا

 

 

 

 

سلام

ایام غمبار فاطمیه و درگذشت مرجع عالیقدر حضرت آیتالله بهجت رو به همه ی عزاداران فاطمی به خصوص امام عصر و رهبر عزیزمون و داغداران اهل بیت تسلست میگم.

نمیدونم از چی بنویسم. دلم خیلی گرفته... از فاطمیه ؟ از روزای جمعه؟ از آیت الله بهجت ؟ از درد دل ؟ ازچی؟؟؟

حالا ميروي حالا که تازه داشتي دست دلم را مي گرفتي .نگفتي جان عاشقان با غمت چه کنيم...نگفتي بي تو در اين ماتمکده چه کنيم...بي شک آسمان هم در غم درگذشت اين عالم رباني مي گريد

گفتم که: الف، گفت: دگر هيچ.

  در خانه اگر کس است،يک حرف بس است.


بارها گفته ام و بار دگر مي گويم)): کسي که بداند هر که خدا را ياد کند،

خدا همنشين اوست، احتياج به هيچ وعظي ندارد، مي داند چه بايد بکند

و چه بايد نکند، مي داند که آنچه را که مي داند،بايد انجام دهد، و در

آنچه که نمي داند، بايد انجام دهد، و در آنچه که نمي داند، بايد احتياط کند.))   

                 والسّلام عليکم و رحمة الله و برکاته
                                                                                                               الاقل محمد تقي البهجة


رندان تشنه لب را آبي نمي‌دهد کس
گويي ولي شناسان رفتند از اين ولايت
...
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود
از گوشه‌اي برون آي اي کوکب هدايت

خلاصه اینکه : عاقلان نقطۀ پرگار وجودند ولي عشق داند كه در اين دايره سرگردانند .حريم عشق را درگه بسي بالاتر از عقل است كسي آن آستان بوسد كه جان در آستين دارد .

 

پیامبر اکرم(ص):
هنگامی که عالمی می میرد در دیوار اسلام رخنه ای ایجاد می شود که هیچ چیز نمی توتند آن را جبران نماید.

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود ای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

واقعا نعمت و برکتی بس عظیم از دنیا گرفته شد اما چرا در این زمان ایشان قصد قطع امداد ما و پرواز را کردند ؟ چه چیزی قلب بزرگ ایشان را چنان آزرده که نیازمندان فیضشان ؛بلکه تمام شیعیان را محروم از برکاتشان کردند؟!

 

ایران اسلامی و جهان اسلام و بلکه عالم خلقت، یکی از ارکان و اوتاد خود را از دست داد.
مرحوم آیت‌الله العظمی محمد تقی بهجت، مردی که هیچ گاه چشمان آسمان پیمایش بر فیض سحر بسته نماند و از لبان مبارکش جز کلام وحی و سخنان معصومان و اولیای خدا نتراوید و به اختیار خود، چشم بر جهان فروبست. زمان دردانه خود را از دست داد و زمین گوهری یکدانه را در برکشید.

مردی که امام عظیم‌الشأن که خود در مدارج عرفانی از قلّه نشینان بود، درباره او به فرزند شهیدشان حاج آقا مصطفی(ره) فرموده بودند:ایشان دارای موت اختیاری هستند؛ یعنی قدرت این را دارند که هر گاه بخواهند روح را از بدن جدا کنند و به اصطلاح خلع کنند و باز بازگردند و تازه این شهادت‌ها بر کرامات و مدارج عرفانی او در سنین جوانی و میانسالی او بیان شده است و خدا می‌داند که این مرد کم نظیر در سنین کهولت و پس از عمری تلاش بی‌وقفه و حرکت شتابان به سمت قله‌های عرفان اصیل اسلامی و زهد و پارسایی به چه مقاماتی دست یافته بود!

 او که حتّی لحظه‌ای از عمر شریفش را نه به بطالت که حتی به تفریح هم نگذراند. یکی از بستگان ایشان نقل می‌کنند که یکی از ارادتمندان ایشان، بارها از آقا خواهش می‌کردند که به باغ ایشان سری بزنند. سرانجام پس از مدت‌ها معظم له پذیرفتند. به محض ورود به باغ ایشان نگاهی به آسمان کردند. خدمت ایشان گفتیم: دنبال چه می‌گردید؟ فرمودند: دنبال جایی هستم که سایه باشد. زیر درختی عبای خود را انداختند و مشغول مطالعه و خواندن زیارت عاشورا و... شدند و تا آخر هر چه صاحب باغ میوه‌های گوناگون خدمت ایشان آوردند، لب نزدند و فرمودند: اینها را بدهید به اهلش و حتی یک دانه انگور هم نخوردند.

تنها خدا می‌داند که در لحظات باشکوه عروج روح ملکوتی این مرد الهی چه ولوله‌ای در عالم خلقت پدید آمده است و چه بزرگانی به پیشواز روح قدسی او از ملکوت خدا رهسپار ناسوت شده‌اند.
شاید امروز که او در بین مریدان بی شمارش نیست، قفل زبان‌هایی که او مَُهر کرده بود، بشکند و قطره‌ای از دریای بی نهایت کرامات باهره او برای اهل دل نمایان شود. مرحوم بهجت تا در قید حیات بودند، نزدیکان و شاگردان خاص و کسانی که از این مرد ربّانی کرامت‌ها دیده بودند، از بیان آنها به شدت منع شده بودند و خود حضرت ایشان هم که بسیار کتوم بودند و چنان رفتار می‌کردند که جز کسانی که خبر از کرامات او داشتند یا خود از او معجزهای بی پرده دیده بودند، کسی از نوع گفتار و رفتار او نمی‌توانست به دنیای پر رمز و راز درون پرشور او راهی بیابد یا حتّی گمانی کند.

معدودی از شاگردان خاص ایشان، مختصر نکاتی را از این مرد الهی بر زبان آورده‌اند. آیت‌الله حاج شیخ عباس‌ هاتف قوچانی می‌فرمایند:آیت‌الله بهجت بسیار به مسجد می‌رفتند و شب‌ها تا صبح به تنهایی بیتوته می‌کردند. یک شب که بسیار تاریک بود و چراغی هم در مسجد روشن نبود، ایشان در میانه شب احتیاج به تجدید وضو پیدا می‌کنند. بناچار باید از مسجد بیرون می‌رفتند و در محل وضوخانه که بیرون مسجد و در سمت شرقی آن است، وضو می‌گرفتند. ناگهان در اثر عبور این مسافت در شب و تنهایی، مختصر احساس ترسی در ایشان پیدا می‌شود و به مجرّد این ترس، یکباره نوری همچون چراغ در پیشاپیش ایشان پدیدار می‌شود و همراه ایشان حرکت می‌کند و ایشان با آن نور بیرون رفته و وضو می‌گیرند و سپس به جای خود برمی‌گردند و در همه این احوال، آن نور در برابرشان حرکت می‌کرده تا اینکه به محل خود می‌رسند و آن نور از بین می‌رود.

اکنون و در این مجال که دل همه عاشقان و ارادتمندان آن یگانه دوران، داغدیده و غمبار است، نمی‌توان جز ناله و آه، ندایی سر داد و از مردی که پس از رفتن او شاید بخشی از برکات وجودی او بر همگان آشکار شود و بسا شرّها که از نوع بشر به برکت وجود این دردانه‌های هستی از اهل زمین دفع شده و بلاها از برکت آنها از این آب و خاک گردانده شده است، به تفصیل چیزی نوشت.

برای حسن ختام، حکایت دیگری از کرامات این شیخ پارسا را بازگو میکنم. شخصی از برخی شبهات اعتقادی در رنج بوده، از شهرش به سوی قم حرکت می‌‌کند و در آنجا مأوی می‌گیرد. شبی آیت‌الله بهجت را در خواب می‌بیند و ایشان پاسخ شبهات ایشان را می‌دهند. آن شخص از خواب برمی‌خیزد و در صادقه بودن رؤیا، خلجانی در قلبش پدید می‌آید؛ بنابراین، روز جمعه برای مطرح کردن آن شبهات به محضر پرفیض آیت‌الله بهجت می‌روند. ایشان نقل می‌کنند که به محض اینکه آمدم موضوع را مطرح کنم، ایشان فرمودند: جواب همانهایی بود که در خواب به تو گفتم. تردید مکن.

خدایا به روح قدسی این مرجع عالی‌قدر و عارف عامل رشحه‌ای از آنچه به او به برکت یک عمر اخلاص و مراقبت نفس عطا فرمودی به ما ـ هرچند لیاقتش را نداریم ـ اما به کرمت عنایت فرما و روح بلند و فردوسی او را به پاس همه سختی‌هایی که به نفس خود در دنیا چشاند، بر سفره آرامش و رحمت بی‌پایانت میهمان کن. آمین یا ربّ العالمین

منابع حکایات: کتاب فریادگر توحید، مؤسسه فرهنگی اهل بیت و کتاب «برنامه سلوک» به اهتمام دکتر علی شیروانی

 

گرچه داغ آن عالم فرزانه و عارف کم نظیر بسیار سنگین است اما با حضور حضرت بقیه الله عجل الله تعالی فرجه الشریف دل داغدار ما تسلی می یابد که اگر تک تک عارفان از این جهان رخت بربندند هنوز حجت خدا و آن عزیز دل زهرا گرچه در پس غیبت اما در این جهان فانی حضور دارند و هنوز راه زمین به آسمان بسته نشده است. مردی که سراپای وجودش لبریز از انتظار حضرت ولی عصر (عج) بود از دنیا رخت بربست و به سوی مولا و معبود و ارباب خود پرواز کرد. کسی که منتظران سالخورده را به نزدیکی و دیدار و ظهور یار بشارت میداد در ایام عزای بانوی مسلمین تشیع به آغوش گرم ائمه رفت تا با غریب الغربا امام حسن مجتبی (ع) و شاه تشنه لبان حضرت سیدالشهدا امام حسین (ع)  به ناله و شیون بپردازد.

مهدی جان. ای دردانه ختم رسل دل ما هنوز در خود به جستجوی توست. بیا و این آتش را در دل ما دامن بزن تا با کام وصال یار بسوزیم نه در حسرت و ناکامی. بیا که سخت محتاج توایم. بیا ارباب. بیا که دنیای ما تاریک و سرد است و تا هنوز مقداری نور ایمان در شهر دلمان هست نگاه تو مارا به حرکت درآورد. مهدی جان باطری قلبمان رو به کاستیست. دیگر صبرمان هم از دوریت صبر ندارد. تو را به یار قدکمان حیدر قسم بیا بیا بیا ...

اللهم عجل لولیک الفرج

+ نوشته شده در  جمعه یکم خرداد 1388ساعت 1:49  توسط مصطفی  |